Ang paglalagay ng abo sa liturhiya ay nagmula sa panahon ng Lumang Tipan. Ang abo ay simbolo ng pagluluksa, kamatayan, at pagtitika. Halimbawa sa Aklat ni Ester, nagsuot ng sako at naglagay ng abo si Mordecai noong marinig ang utos ni Haring Ahasuerus (o Xerxes 485-464 BC) ng Persia na ipapatay ang lahat ng mga Israelita (Est 4:1). Si Job (na ang salaysay ay naisulat noong ika-5 hanggang ika-7 siglo BC) ay nagpakita ng pagtitika sa pagsuot din ng sako at paglalagay ng abo (Job 42:6). Si Propeta Daniel sa paghahayag ng magiging pagkakapanaw ng bayang Israel sa Babilonia ay nagsulat, "Dahil dito, buong taimtim akong nanalangin at nakiusap sa Panginoong Diyos.(Dn 9:3). Sa ika-5 siglo, matapos ang pagpapahayag ni Jonas sa Nineveh, sila ay nagsisi at nag-ayuno, nagsuot ng sako at naglagay ng abo (Jon 3:5-6).

Si Hesus mismo ay naghayag ukol sa paggamit ng abo. Nang binanggit niya ang mga bayan na ayaw magsisi matapos masaksihan ang Kanyang mga himala at ang Mabuting Balita, sinabi ng ating Panginoon, “Kawawa kayo, mga taga-Corazin! Kawawa kayo, mga taga-Bethsaida! Sapagkat kung sa Tiro at Sidon ginawa ang mga himalang ginawa sa inyo, matagal na sanang nagdamit ng sako at naupo sa abo ang mga tagaroon bilang tanda ng kanilang pagsisisi" (Mt 11:21).

Ipinagpatuloy ng sinaunang Simbahan ang paggamit ng abo sa parehas na pamamaraan at kahulugan. Sa kanyang aklat na De Poenitentia, isinulat ni Tertullian (c.160-220) na marapat sa mga nagpepenitensiya na "mamuhay ng nagdadalamhati sa kagaspangan ng sako at lungkot ng mga abo." Ayon naman kay Eusebio Eusebius (260-340), inilarawan niya sa akda niyang "Kasaysayan ng Simbahan" ang isang dating erehe na si Natalis na nagtungo sa kay Papa Zepirenio nang nakabihis sa sako at naglagay ng abo upang humingi ng tawad. Sa panahong ring ito ang mga nagnanais magbalik-loob sa Simbahan at nangungumpisal ay nilalagyan ng pari ng abo sa ulo.

Noong mga gitnang siglo (sa ligid ng ika-8 siglo), ang mga naghihingalo ay inihihiga sa sako at binubudburan ng abo, matapos nito ay babasbasan siya ng pari at sasabihang, "Tandaan mo ika'y alabok at sa alabok babalik," at tatanungin ng "sapat na ba ang sako at abo bilang tanda ng iyong pagsisi sa harap ng Diyos sa Kanyang paghuhukom?" at kung saan sasagot ang naghihingalo ng "Sasapat na." Sa mga halimbawang ito, malinaw ang kahulugan ng abo bilang simbolo ng pagdadalamhati, kamatayan at pagsisisi.

Kinalaunan, ang paglalagay ng abo ay ginamit bilang tanda ng pagsisimula ng Kuwaresma. Ang rito para sa "Araw ng Abo" ay matatagpuan sa Sacramentaryong Gregoriano na mayroon na mula pa noong ika-8 siglo. Sa taong 1000, sinermon ng isang paring Anglo-Saxon na nagngangalang Aelfric na: "Mababasa natin sa Luma at Bagong Tipan na ang mga taong nagsisisi ay nagsusuot ng sako at naliligo sa abo. Nawa'y sa paglalagay natin ng abo sa ulo bilang simbolo ng ating pagsisisi ay masimulan natin ang pag-aayuno sa Kuwaresma." Noong 1091, iminungkahi ni Papa Urbano II ang gawaing ito sa mga pari at layko at noong ika-12 siglo, naging bahagi na ng misa ang rito ng pagbabasbas at paglalagay ng abo. Mula nitong panahong ito, ginagamit na ng Simbahan ang paglalagay ng abo bilang pasimula ng Panahon ng Kuwaresma.

Miyerkules ng Abo (Catechesis)

Podcast

Introduction

40 sec • 05 Mar 2025

EP01: Paglalagay ng Abo

5 min 13 sec • 05 Mar 2025

EP02: Pinagmulan ng Kaugalian ng Paglalagay ng Abo

5 min 13 sec • 05 Mar 2025

Spend Your Time Where It Counts